دانشجویان سوسیالیست دانشگاههای ایران

طرح حمايت از خانواده طرح حمايت از طبقه ي حاكم

چندي است كه در ايران شاهد اعتراضاتي عليه طرحي موسوم به طرح حمايت از خانواده هستيم. به نظر مي رسد ماده هاي 23 و 25 آن كه به مردان اجازه ازدواج دوم به شرط اجراي عدالت و تمكن مالي، و همچنين بستن ماليات به مهريه،  بيشترين اعتراضات را موجب شده است. غالب اين اعتراضات بر تضييع حقوق برابرزنان  (در صورت تصويب اين لايحه) تاكيد دارد كه گويا اين طرح منجر به لكه دار شدن قداست خانواده خواهد شد. نهادي كه در آن ارزشها و مناسبات مسلط جامعه در روند سلسله مراتبي آن و در راستاي بهره كشي  هرچه بيشتر و توليد و نگاه داشت نيروي انساني و القاء باورهاي انفعالي و ترويج فرهنگ مسخ بودگي بنياد نهاده شده است اين گونه استدلالات و خواسته ها نه تنها به جنبش رهايي بخش زنان نزديك نخواهد شد بلكه بازتوليد همان مناسبات انسان و زن ستيزانه در فرمي مبهم و ناگويا است و اساسا به عميق تر و مستحكم تر شدن پايه هايي نهادي كمك مي كند كه هم علت و هم معلول كم ارج كردن زنان بوده و خواهد بود. ...

قتل های ناموسی تراژدی دردناک حاکم بر زندگی نیمی از اجتماع انسانی است نیمی که در سیاهی شوم خرافه و تفکر های بی سر و ته بدوی مرگ نافرجام را در بستر زندگی، ناچار به آغوش می کشند و بی آنکه بدانند چرا، زندگی نداشته را بدرود می گویند و این واقعه تلخ آنچنان مکرر و زنجیروار داستان زندگی سرشار از قهارت و بی حقوقی آنان را در نیمه راه مشقت و بی پناهی به پایان جانکاه می کشاند که گویی جامعه ی تک بعدی امروز بجای هر پیشرفتی با تمام شتاب سقوط به این گودال را به جان خریده است و این چیزی نیست جز صحه گذاشتن بر توحش و بربریت.

گزارش تصویری از تجمع مردم مریوان در اعتراض به قتل فرشته توسط پدرش

خبرنامه شیراز: فرشته نجاتی، دختری 18 ساله می باشد که به طرز فجیعی توسط پدرش کشته شد. عکس که از جسد وی منتشر شده است، بیانگر نهایت خشونتی می باشد که در قالب انواع تعصبات مذهبی و ناموسی می توان تصور کرد. گزارش تصویری خبرنامه شیراز، تجمع خودجوش مردم مریوان را در اعتراض به این جنایت نشان می دهد.

این تجمع در پي قوت گرفتن شايعه اي مبني بر آزادي "علي نجاتي" پدر "فرشته نجاتي" که بعنوان قتل ناموسي اقدام به بريدن گلوي دختر 18 ساله خود نموده بود  برگزار شد. مردم مريوان در تجمعي خودجوش در مقابل دادگستري مريوان در تاريخ 31/5/87 اعتراض خود را نسبت به آزادي متهم به قتل نشان دادند.
تجمع مذکور که همراه باشعارهاي برابري طلبانه و دفاع از حقوق زنان بود با حضور نيروهاي انتظامي و امنيتي به خشونت کشيده شد . در پي دخالت نيروهاي انتظامي حدود سي تن از تجمع کنندگان بازداشت و به نقطه نامعلومي منتقل گرديد ، "آرش عزيزي" ، "ماردين رحمان نژاد" ، "توفيق سروش" و "شاهو عزيزي" منجمله بازداشت شدگان واقعه مذکور هستند که هويت آنان تاکنون شناسايي گرديده است .

درسي براي زنجان، درسي براي زنان

بايد باور كنيم، يك بار ديگر اشتباه كرديم. نمي‌دانم اين چندمين بار است كه ساده‌لوحي و ترس، دست بي‌برنامگي و سازمان نيافتگي را مي‌گيرد. قصد ندارم كسي را متهم كنم، اين وظيفه‌ي تاريخ است. صرفاً با توجه به اينكه فاجعه‌ي زنجان تكرار حادثه‌اي مشابه در دانشگاه محل تحصيل من(رازي كرمانشاه) است به نكاتي اشاره مي‌كنم كه بايد در اكسيون‌هاي بعدي مورد توجه قرار بگيرند.

در چند روز گذشته اخبار ضد و نقيضي از نتيجه‌ي تحصن دانشجويان دانشگاه زنجان به گوش رسيد، عده‌اي از موفقيت كامل و دستيابي به همه‌ي خواسته‌ها حرف مي‌زدند و عده‌اي ديگر نيز تحصن را شكست‌خورده و منحرف‌شده ناميدند. بايد باور كنيم، تحصن دانشگاه زنجان هم شكست خورد(البته اخباري مبني بر آغاز مجدد اعتراضات به گوش مي‌رسد.) در ماجراي مشابه در دانشگاه رازي كرمانشاه در بهار 86 دانشجويان با شنيدن اخباري درباره‌ي رابطه‌ي معاون حراست با يك دانشجوي دختر و مشاهده‌ي خودروهاي نظامي در حياط دانشگاه دست به اعتراض زدند. اعتراض دانشجويان رازي به لودگي كشيده شد؛ عده‌اي از دانشجويان كه خود را "فعال" و "پيشتاز" احساس مي‌كردند، در حالي كه هيچ‌گونه برنامه‌اي براي اعتراض نداشتند و از حداقل سازمان‌يافتگي نيز برخوردار نبودند پرچم اعتراض را در دست گرفتند. بايد به اين نكته اشاره كنم كه اين دانشجويان از حداقل سواد سياسي براي طرحريزي سازمان، ارائه‌ي تحليل، تبيين استراتژي و تشخيص تاكتيك برخوردار نبودند و به دليل پايگاه طبقاتي‌شان دنباله‌روي ايدئولوژي‌هاي بورژوايي خود بودند. آن‌ها نه دركي از پراتيك راديكال داشتند و نه مي‌توانستند ميان تئوري و پراتيك رابطه‌اي برقرار كنند.

دانشگاه اصفهان به نمایندگی از همه دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب ٨ مارس را گرامی داشت

مراسم گرامیداشت 8 مارس روز جهانی زن با حضور اعضای شورای زنان و جمعی از فعالین حقوق زنان در شهرهای كامیاران، كرمانشاه و سنندج روز شنبه 8 مارس در اطراف کامیاران برگزار گردید.

این مراسم با حضور جمع کثیری از زنان و مردان آزادیخواه و برابری طلب از ساعت 3 و با یک دقیقه سکوت به یاد تمامی جانباختگان راه آزادی و برابری آغاز شد.

در ادامه مراسم مجری برنامه ابتدا شعری  به همین مناسبت و همچنین تاریخچه 8 مارس را خواند و پس از آن یكی از فعالین زن شهرستان كامیاران شعری تحت عنوان من انسانم را ایراد کرده و در ادامه نیز یكی از اعضا و فعالین شورای زنان سنندج در رابطه با ضرورت تشکیل یابی به سخنرانی پرداخت.

یكی دیگر از فعالین شورای زنان سنندج در رابطه با 6 مارس روز همبستگی جهانی با کارگران ایران و همچنین حمایت از کارگران زندانی "محمود صالحی" و "منصور اسانلو" سخنرانی کرده و پس از آن 2 مقاله از سوی  شورای زنان سنندج در رابطه با اعتیاد و وضعیت زن در جامعه ایران خوانده شد.

مقاله ای در رابطه با خشونت بر زنان در خانواده در نظامهای طبقاتی،  شعری در نقد روز مادر تحت عنوان مادر توسط یكی از زنان كامیاران و قطعنامه 8 مارس از سوی فعالین جنبش زنان کامیاران ادامه بخش برنامه بودند که با استقبال حاضرین در مراسم روبرو شد.

گفتنی است که محل برگزاری مراسم گرامیداشت 8 مارس در کامیاران با پلاکاردهای،  "جنبش زنان متحد جنبش كارگری"، "8 مارس روز جهانی زن گرامی باد"، "كارگران زندانی محمود صالحی و منصور اسانلو آزاد باید گردند" و "آپارتاید جنسی ممنوع" مزین شده بود و این مراسم در میان شور و شوق شرکت کنندگان پایان یافت

منبع : http://shawrayezanan.com/content.aspx?ID=12

ادامه عکسها .........

بیانیه دانشجویان سوسیالیست به مناسبت 8 مارس ، روز جهانی زن

در آستانه صدمین سالگرد 8 مارس ، روز جهانی زن ، نه تنها زنان ایران همچنان تحت حاکمیت سرمایه داری اسلامی و قوانین ارتجاعی آن مورد بیشترین تبعیض جنسی و طبقاتی قرار می گیرند و از نظر اجتماعی – سیاسی در موقعیت درجه دوم قرار دارند ، بلکه این حکومت در آذر ماه  امسال ده ها تن از دانشجویان چپ و سوسیالیست را که در طی چند سال اخیر پس از سالها اقدام به برگزاری مراسم هشت مارس در دانشگاه تهران نموده بودند را باز داشت و روانه زندانهای مخوف خود نمود و با هدف سرکوب حرکت چپ ، آزادی خواه و برابری طلب در دانشگاهها که پرچم دار طرح مساله زن و مطالبه حقوق زن در سطح جنبش دانشجویی بود ، آنان را تحت شدید ترین فشارها و شکنجه ها قرار داد .

نظام کاپیتالیستی و مردسالارانه مذهبی شرایطی بسیار دشوار را بر زنان ایران تحمیل نموده است  اما فرودستی زنان که در سیستم سرمایه داری ریشه دارد ، مساله ای جهانی است و در کشورهای پیشرفته صنعتی نیز  پدیده هایی نظیر خشونت ، ستم و آزار جنسی کماکان به حیات خود ادامه می هند چرا که توان و توسعه یافتگی سرمایه و هر درجه از انکشاف " مدرنیته " لزوما در تناظر با تضعیف و نابودی مردسالاری در جامعه قرار ندارد .

جنبش زنان ایران یک جنبش عمومی با گرایشهای مختلف است که  اعتراضات و مبارزات هر روزه زنان ایران در مقابل این تبعیضات در قالب این جنبش بازتاب می یابد . در تاریخ معاصر ایران ، تهاجمات استبداد و ارتجاع به جامعه همواره از تعرض به حقوق و حرکت زنان در جامعه آغاز گشته است ؛ مساله ای که در چند سال گذشته نیز به وضوح شاهد آن بوده ایم  و این اهمیت و جایگاه این جنبش در تحولات جاری و کنونی جامعه را به ما نشان می دهد . در شرایط کنونی شاخه ای از جنبش اصلاح طلبی تحت عنوان " فمینیسم لیبرال " که در پیوند و اتحاد تنگاتنگ با " فمینیسم اسلامی " قرار دارد و در قالب " کمپین یک میلیون امضاء " به فعالیت مشغول است  ، در جنبش زنان دست بالا را دارد . این گرایش با روش " فرهنگی " و ارائه " تفاسیر " و " قرائتها " ی متفاوت از قوانین حاکم که پیش فرضهای سیاسی و فکری  اصلاح طلبان حکومتی و نیز " سیاست زدایی " از جنبش زنان را نیز به شکل ضمنی در خود حمل می کند ، در صد " تعدیل " قوانین زن ستیز موجود است . این کمپین که خود انعکاسی از شکست اصلاح طلبان حکومتی ، رانده شدن از حاکمیت و معلق ماندن آنها در فضایی بین حاکمیت و شبه اپوزیسیون است ، هم مبارزات جنبش زنان را در مقابل قوانین حاکم عقیم می گذارد و هم در بهترین حالت در جستجوی ایجاد تغییر تدریجی در بخش کوچکی از قوانین است و تاثیر گذاری خود بر موقعیت زنان را از این طریق دنبال می کند. این حرکت همچنین پایه شکل گیری گرایشی رفرمیستی در سطح جنبش دانشجویی گشته است که می کوشد تلاشهای خود در راستای این راهبرد لیبرالی را با عبارت پردازهای "چپ " تئوریزه  نماید .  در مقابل این گرایش سوسیالیستی در جنبش زنان است که می تواند رهایی زنان را به شکلی واقعی و ریشه ای تضمین نماید . این گرایش متشکل از تمامی زنان و مردان سوسیالیستی....

"قطعنامه  کمیته برگزار کننده 8 مارس 2008 سنندج"

امروز 8 مارس یادآور مبارزات  زنان کارگری است که در سال 1857  در اعتراض به شرایط غیر انسانی کار در شهر شیکاگو آمریکا به خیابانها ریخته و توسط حامیان  و مالکان سرمایه ، به خاک و خون کشیده شدند. زمینه اجتماعی  این روز، اعتراض به تمامی اشکال  ستم کشی و استثمار و نابرابری  انسانها  در تاریخ نظامهای طبقاتی و مشخصاً روابط سرمایه داری بوده و می باشد. علیرغم مبارزات و تلاش انسانهای آزادی خواه و مساوات طلب ، هنوز طبقه ی کارگر و توده های محروم جوامع مختلف از تبعیضات طبقاتی ، جنسی، قومی و  مذهبی وبی حقوقی و استثمار انسان که همگی از  و جوه و تبعات  سیستم سرمایه داری است  رنج می برند.  در این میان زنان همواره قربانیان خاموش ادوار مختلف تاریخی این فجایع  بوده اند.

ستم مضاعف بر زنان همراه با سنتها و قوانین  ارتجاعی تاریخاً همواره  بر انسانیت  زن سنگینی کرده و به شیوه های مختلف به آنها تحمیل شده و از طریق رسانه ها و کانون های تبلیغی و کلاً ابزار روبنایی این سیستم ها  با وضع قوانین به اصطلاح مترقی این بردگی مدرن را توجیه کرده که باعث بردگی و اسارت بیش از پیش انسانها می شود. با این حال در سراسر جهان جنبش های اعتراضی و برابری طلبانه بر علیه  ریشه و ساختار این بی حقوقی ها در قالب تعرضی و طبقاتی و برای نیل به تشکلهای مستقل  میرود تا بنیاد این  مناسبات غیر انسانی و زن ستیز را برکنده و  به شرایط و مناسباتی که انسانها را در حد کالایی تبلیغی و از خود بیگانه تنزل داده است، یک بار برای همیشه از بیخ و بن برکند.

ما انسانهای آزادی خواه و برابری طلب با تلاش  برای  پیوند و اتحاد  و همبستگی  هر چه بیشتر  جنبش کارگری با جنبش اعتراضی زنان، دانشجویان و سایر جنبشهای رادیکال، بار دیگر با تاکید بر اهداف انسانی و مواضع  طبقاتی خود،  مطالبات مان را به شرح ذیل اعلام می داریم:

۱- ما خواهان حقوق انسانی برابر و به دور از استثمار برای تمامی انسانها در عرصه های  اقتصادی، سیاسی و اجتماعی و فرهنگی هستیم.

۲- هرگونه قوانین جنسیت محور وزن ستیز که زنان را از دستیابی به حقوق انسانی خویش محروم میکند، لغو باید گردد.

تاریخچه 8 مارس روز جهانی زن

در هشتم مارس ۱۸۵۷، زنان کارگر کارگاه‌های پارچه‌بافی و لباس دوزی در نیویورک آمریکا به خیابان‌ها ریختند و خواهان افزایش دستمزد، کاهش ساعات کار و بهبود شرایط بسیار نامناسب کار شدند. این تظاهرات با حمله پلیس و کتک‌زدن زنان برهم خورد.

سال ۱۹۰۷ در دوره‌ای که مبارزات زنان برای تأمین حقوق سیاسی و اجتماعی اوج گرفته بود، بمناسبت پنجاهمین سالگشت تظاهرات نیویورک در هشتم مارس، زنان دست به تظاهرات زدند.

ایده انتخاب روزی از سال به‌عنوان «روز زن» نخستین بار در جریان مبارزه زنان نیویورک با شعار "حق رای برای زنان" مطرح شد. دو هزار زن تظاهر کننده در ۲۳ فوریه ۱۹۰۹ پیشنهاد کردند که هر سال در روز یکشنبه آخر فوریه، یک تظاهرات سراسری در آمریکا بمناسبت «روز زن» برگزار شود.

در سال ۱۹۱۰، "دومین کنفرانس زنان سوسیالیست" که کلارا زتکین از رهبران آن بود، به مسئله تعیین "روز بین المللی زن" پرداخت. زنان سوسیالیست اتریشی قبلا روز "اول ماه مه" را پیشنهاد کرده بودند. اما اول ماه مه، جایگاه و مفهومی داشت که می‌‌توانست اهمیت و جایگاه مبارزه مشخص بر سر مسئله زن را تحت الشعاع قرار دهد. زنان سوسیالیست آلمان، روز ۱۹ مارس را پیشنهاد کردند. مناسبت این روز، مبارزات انقلابی در سال ۱۸۴۸ علیه رژیم پادشاهی پروس بود که به عقب نشینی لفظی حکومت در نوزدهم مارس همان سال، منجمله در مورد مطالبات زنان، انجامید. "دومین کنفرانس زنان سوسیالیست" تاریخ برگزاری نخستین مراسم «روز زن» را ۱۹ مارس ۱۹۱۱ تعیین کرد. تصمیم گیری قطعی برای تعیین «روز جهانی زن» به بعد موکول شد.

بعد از انتشار قطعنامه کنفرانس در مورد تعیین «روز جهانی زن»، انترناسیونال دوم از این تصمیم حمایت کرد، و نخستین تشکیلاتی بود که این روز را برسمیت شناخت.